در این محتوا با شبکه هنرو معماری ستاوین همراه باشید تا نگاهی به مجتمع مسکونی تیگرا، طراحی دفتر طراحی ایدنو در مشهد داشته باشیم این پروژه تلاشی است برای بازتعریف یک ساختمان مسکونی متعارف از طریق تبدیل «پوسته» به عاملی فعال در شکلدهی به فضا، نور، اقلیم و هویت. ایدهی اصلی نه بر افزودن یک نمای تزئینی، بلکه بر ایجاد رابطهای مستقیم میان جرم، فضای داخلی و تجربهی سکونت استوار است. آجر، بهعنوان مادهی غالب پروژه، از سطحی صرفاً پوشاننده فراتر رفته و در قالب دیوار، قاب، سایهبان، جدارهی مشبک و سطوح پیوسته، منطق واحدی برای کلیت بنا ایجاد کرده است. عمق بازشوها، عقبنشستگیها و پیشآمدگیها، در کنار تغییر جهت و تراکم آجرها، سایهروشنهای متغیری میسازد که در طول روز چهرهی ساختمان را دگرگون کرده و به نما کیفیتی زنده و زمانمند میبخشد.


ساختار حجمی پروژه آگاهانه از منطق تکرار سادهی طبقات فاصله گرفته است. در شش طبقهی تیپ، نما نه نتیجهی نهایی پلان، بلکه خود یکی از عوامل سازماندهندهی فضای داخلی است. از همین رو، جانمایی فضاهای خصوصی و بهویژه اتاقخوابها در طبقات زوج و فرد تغییر میکند و هر طبقه نسبت متفاوتی با تراس، بازشو، نور و دید برقرار میسازد. این رویکرد، ضمن حفظ یک زبان معماری منسجم، از تبدیل ساختمان به انباشت پلانهای مشابه جلوگیری کرده و تنوعی واقعی در کیفیت سکونت به وجود آورده است. در این پروژه، پلان و نما دو نظام مستقل نیستند؛ هر تغییر در پوسته، مستقیماً به تجربهی متفاوتی از فضای داخلی منجر میشود.


در بعد اقلیمی، عقبنشستگی بازشوها، تراسهای عمیق و صفحات آجری افقی و مشبک، تابش مستقیم را تعدیل کرده و لایهای میانی میان فضای داخل و بیرون میسازند. این لایه ضمن افزایش حریم خصوصی، امکان بهرهگیری از نور طبیعی، تهویه و دید به شهر را بدون گشودگی کامل جداره فراهم میکند. در نتیجه، کیفیت زیباییشناختی نما مستقیماً به آسایش و کیفیت زندگی ساکنان پیوند میخورد.

از منظر فرهنگی، آجر پروژه را به حافظهی معماری ایرانی متصل میکند، بیآنکه به بازتولید مستقیم فرمهای تاریخی متوسل شود. ماده، سایه، عمق و مفهوم حریم با زبانی معاصر بازخوانی شدهاند. در مقیاسی فراتر از یک ساختمان منفرد، پروژه میکوشد امکان الگویی جایگزین و قابل اشاعه برای ساختوساز منطقه را نیز مطرح کند؛ الگویی که ارزش خود را نه از نمایش، تزئین و مصرف مصالح پرهزینه، بلکه از کیفیت فضا، تناسبات، اقلیم، دوام و جزئیات معماری به دست میآورد.

هدف، تکرار فرم این ساختمان نیست، بلکه قابلیت تکرار منطق آن است؛ منطقی که نشان میدهد حتی در چهارچوب واقعیات اقتصادی، اجرایی و ضوابط متعارف نیز میتوان میان هویت بومی و معماری معاصر تعادلی معنادار برقرار کرد و معماری را دوباره به عاملی مؤثر در شکلدهی سیمای آیندهی شهر بدل ساخت.

هدف، خلق یک استثنا در میان ساختمانهای منطقه نبود؛ هدف، پیشنهاد الگویی بود که بتواند قاعدهی بهتری برای آیندهی آن باشد.






تذکر : استفاده از مطالب وب سایت ستاوین ( شبکه هنر و معماری ستاوین ) فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است . کلیه حقوق، محتوا و طراحی سایت متعلق به وب سایت ستاوین میباشد. در غیر این صورت مراتب از طریق مراجع قانونی پیگیری خواهد شد .
دوستان و همراهان عزیز ستاوین ( شبکه هنر و معماری ستاوین ) ، با نظرات و پیشنهادات سازنده خود ما را در ارائه هر چه بهتر مطالب و اهداف مان، که همانا ارتقا جایگاه و فرهنگ معماری می باشد ، یاری کنید . منتظر دیدگاه های شما عزیزان هستیم . . .
ترجمه شده توسط تحریریه ستاوین - (علیرضا اورعی)